We wnętrzu Tunelu w Górze Smoleń jest sucho. Duże otwory na obydwu końcach powodują, że jest on przewiewny i całkowicie poddany wpływom środowiska zewnętrznego. Jest w całości widny, ale oprócz glonów nie rosną w nim inne rośliny. Nie obserwowano również zwierząt. Namulisko ubogie, piaszczysto-kamieniste.
Historia badań i dokumentacji Schronisko znane jest o dawna i często odwiedzane – świadczą o tym m.in. popioły z palonych w nim ognisk. Po raz pierwszy opisał go Kazimierz Kowalski w 1951 roku jako Schronisko w Górze Smoleń II. Taką nazwę ma również w dokumentacji dla Zarządu Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych woj. katowickiego oraz w dokumentacji z roku 2000 wykonanej na zlecenie Ministerstwa Środowiska. W tej ostatniej znajduje się także jego opis i plan.
W 2012 roku w schronisku prowadzono badania archeologiczne. Przebadano sondażowo fragment namuliska o wymiarach 2,5 × 1 m i maksymalnej miąższości 60 cm. Stwierdzono, że namulisko zbudowane jest z siedmiu różnych warstw. W warstwie pochodzącej z holocenu znaleziono trzy fragmenty naczyń ceramicznych z okresu późnego średniowiecza lub współczesnych. W warstwie pochodzącej prawdopodobnie z epoki brązu lub neolitu znalezionono nieliczne i mało charakterystyczne narzędzia krzemienne.