nawigatorem i zastępcą dowódcy 427 pułku lotnictwa myśliwskiego/151 gwardyjskiego pułku lotnictwa myśliwskiego, od grudnia 1944 do kwietnia 1945 dowódcą tego pułku, później znów zastępcą dowódcy. Walczył na Froncie Woroneskim, Stepowym i 2 Ukraińskim, brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji biełgorodzko-charkowskiej, bitwie o Dniepr, operacji kirowohradzkiej, korsuńskiej, humańsko-botoszańskiej, jassko-kiszyniowskiej, debreczyńskiej, budapesztańskiej i wiedeńskiej. 5 lipca 1943 i 5 czerwca 1944 był ranny. Wykonał 250 lotów bojowych (w tym 25 bombowcem, a 225 myśliwcami), stoczył 64 walki powietrzne, w których strącił osobiście 27 i w grupie 2 samoloty wroga. Po wojnie służył w Południowej Grupie Wojsk i Środkowoazjatyckim Okręgu Wojskowym, w 1948 został dowódcą pułku w Zakaukaskim Okręgu Wojskowym, 1949-1951 był zastępcą dowódcy 240/119 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, w 1951 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej. Od maja 1951 do sierpnia 1953 był dowódcą 195 Gwardyjskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Południowej Grupie Wojsk (Węgry), od sierpnia 1953 do marca 1958 dowódcą 119 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Odeskim Okręgu Wojskowym (w Tyraspolu), od marca 1958 do czerwca 1961 dowodził 145 Dywizją Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Odessie, następnie został zwolniony do rezerwy.