Natomiast w latach 1920–1938 jest proboszczem parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i dziekanem Dekanatu Lucyn.

W 1922 został mianowany doradcą biskupa i prosynodalnym sędzią Archidiecezji ryskiej, a w 1937 otrzymał tytuł Prałata.

29 kwietnia 1938 papież Pius XI bullą „Commissum Humilitati Nostrae” ustanowił go biskupem nowo utworzonej diecezji LipawskiejCakuls, Jānis. Latvijas Romas katoļu Baznīcas vēstures materiāli. 20. gadsimts. Rīga:Rīgas Metropolijas kūrija, 2001. 59.lpp.. Święcenia biskupie otrzymał 29 czerwca 1938 w Katedrze św. Józefa w Lipawawie. Głównym konsekratorem był abp Antonino Arata – nuncjusz apostolski na Łotwie, a współkonsekratorami Jāzeps Rancāns – biskup pomocniczy ryski i bp Boļeslavs Sloskāns – administrator miński i mohylewski.

Wywieziony do Niemiec 9 września 1944, gdzie osiadł w klasztorze Loras Capuchin. Pod koniec II wojny światowej odwiedził łotewskie obozy na obszarach amerykańskich i angielski, dzieląc się sakramentami i zapewniając im siłę duchową. Na zaproszenie opata kartuzów wiosną 1949, udał się wraz ze swoim sekretarzem ks. prał. Nowickim do Hiszpanii, gdzie przebywali w klasztorze benedyktynów w Opactwie Matki Bożej w Montserrat.