Kazimierz Wecel (ur. 30 lipca 1912 w Łodzi, zm. 12 maja 1991 tamże) – fotografik, artysta plastyk, pracownik Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi.
Życiorys Był synem Ludwika i Władysławy z Buczkowskich. Pierwsze lata życia spędził w Rosji, gdzie jego rodzina przeniosła się w 1913 r. Podczas I wojny światowej zginęli jego matka i dziadkowie (śmiercią głodową lub w wyniku chorób) oraz dwaj wujowie (na froncie). W 1919 r. trafił do ochronki w Pruszkowie, gdzie zaczął naukę w szkole powszechnej. Tutaj również po kilku latach został odnaleziony przez ojca. Nieznane są jego losy w latach 20.: jedne źródła mówią o pobycie w Wilnie, inne na Śląsku i w Zagłębiu.
Przez krótki czas w latach 30. mieszkał z ojcem w Dąbrowie Górniczej, gdzie pracował za utrzymanie lub za drobną opłatą u chłopów rzemieślników, czy w tartaku. Następnie przeniósł się do wuja Tadeusza Wecla do Sosnowca. Tam zaczął naukę w gimnazjum i po raz pierwszy zetknął się z fotografiką. Ujawniły się również jego uzdolnienia plastyczne. Przerwał edukację w tej szkole, ponieważ przeprowadził się do Łodzi. Mieszkał u wuja Buczkowskiego, malarza pokojowego. W Łodzi kontynuował naukę na wieczorowych kursach. Tam też pracował jako malarz dekorator w zakładzie braci Jankowskich, dodatkowo tworząc kopie znanych obrazów.