Początkowo praca w Muzeum miała być dla K. Wecla jedynie sposobem utrzymania się na studiach. Planował zostać malarzem. Jednak w MAiE odkrył, iż fotografia i praca z kamerą również dają mu satysfakcję artystyczną, o czym sam powiedział w jednej z rozmów "wspominkowych". Zorganizował od podstaw pracownię fotograficzną, towarzyszył etnografom w badaniach terenowych (penetracyjnych i stacjonarnych) w Polsce Środkowej, a także na Kaszubach, Kurpiach, Podlasiu, Spiszu, Żywiecczyźnie, w Kieleckiem i Rzeszowskiem. Początkowo dostawał wskazówki, jakie obiekty i wydarzenia powinien fotografować. Jednak według dyrektor J. Krajewskiej szybko pojął, na czym polega praca etnografa, co pozwoliło mu na usamodzielnienie się w wykonywaniu zdjęć. Fotografował przede wszystkim wytwory kultury ludowej, w tym wyroby rzemiosła i techniki produkcyjne, szczególnie jednak interesowało go budownictwo. Zdołał udokumentować gros drewnianych wówczas domów wiejskich. Oprócz tego fotografował muzealia w warunkach atelierowych. Łącznie fotografii etnograficznej poświęcił prawie 30 lat swojego życia.