W 1947 r. opracował koncepcję organizacji przemysłu ludowego na zlecenie Ministerstwa Rolnictwa i Reform Rolnych.

W 1952 r. udało się zorganizować wystawę etnograficznych na barce, która przez następne 16 lat pływała w okresie letnim po Wiśle wzdłuż prawie całego jej biegu z różnymi wystawami obrazującymi polską oraz egzotyczną kulturę.

W 1954 r. został powołany w skład Komisji Zakupów i Ocen Dzieł Sztuk Plastycznych w Ministerstwie Kultury i Sztuki, a także został członkiem komisji kwalifikującej stroje ludowe dla zespołu „Śląsk”.

W październiku 1955 r. Manugiewicz został usunięty ze stanowiska dyrektora PME w Warszawie i przeniesiony w stan spoczynku.

Na emeryturze starał się o stałą pracę, m.in. na Uniwersytecie Warszawskim. Niestety, Manugiewiczowi nie udało się dostać etatu. Zajął się hodowlą owiec, ukończył kurs rolniczy, a nawet później technikum rolnicze. Zakupił ziemię pod Sochaczewem i rozpoczął hodowlę, najpierw sezonowy wypas, potem całoroczny.

Pochowano go na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie (kwatera E-XVII-1-3-19).