Tempski III: Na tarczy dzielonej w pas, w polu górnym, srebrnym, półksiężyc z twarzą złoty w prawo, z takąż gwiazdą między rogami, w polu dolnym, błękitnym, półksiężyc złoty z twarzą. Klejnot: nad hełmem w koronie trzy strzały srebrne bez opierzenia w wachlarz. Labry błękitne podbite złotem.
Najwcześniejsze wzmianki Herb w wersji podstawowej najwcześniej pojawił się w herbarzu Ledebura (Wappenbuch der Preussischen Monarchie, 1836), tzw. "nowym" Siebmacherze (Der Adel des Königreichs Preußen, 1906) i herbarzu Emiliana Szeliga-Żernickiego (Der Polnische Adel, 1900, Die Polnischen Stammwappen, 1904)
Wersje Ia, Ib i II herbu przytoczone zostały w różnych wydaniach "nowego" Siebmachera (Ausgestorbener Preussischer Adel. Provinz Pommern, 1894, Der Adel des Königreichs Preußen, 1906).
Wersja III herbu pojawiła się w obu pracach Żernickiego.
Herbowni Tempski (Tamski, Tempsky, Temski, Tęmpski, Tępski, Tomski) z przydomkami Zdun (Sdune, Sdunen, Eisedun, Esdun, Esden), Wieszka (Wyszka, Wuzek), Witk.