W trakcie zatrudnienia w Skale na początku listopada 1907 odniósł obrażenia podczas jazdy drezyną, która pomiędzy Borszczowem a Wołkowcami wykoleiła się wskutek podłożenia na tory kamienia. Udzielał się w polskim życiu narodowym w pobliskim Borszczowie. 10 grudnia 1907 został uhonorowany przez radę gminną miasta Skały obywatelstwem honorowym. Wyróżnienie otrzymał za gorliwą i ofiarną pracę obywatelską, szczególnie w czasie akcji ratunkowej dla pogorzelców w pożarach w 1899 i w 1907. W Borszczowie był działaczem Towarzystwa Szkoły Ludowej.

U kresu I wojny światowej mając 58 lat przyłączył się jako strzelec-ochotnik do obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. Zyskał wtedy przydomek „Dziadzio”. W relacjach określony jako 60-letni starzec, przystąpił jako ochotnik do strony polskiej, a w pierwszych dniach listopada 1918 w jego mieszkaniu przy ulicy Kadeckiej 6 zbierali się i odpoczywali polscy żołnierze. Był uważany za najstarszego wiekiem żołnierza polskiego walczącego wówczas o Cytadelę.