W 1935 z uwagi na narastanie nastrojów antysemickich w Austrii emigrował i osiedlił się na krótko w Szwecji, gdzie angażował się w rozwijanie psychoanalizy i zakładał Szwedzko-Fińskie Towarzystwo Psychoanalityczne (Svensk-finska psykoanalytiska föreningen) wspólnie z Ottonem Fenichelem. Następnie na krótko wrócił do Wiednia, skąd emigrował w 1938 roku do Nowego Jorku. W Stanach Zjednoczonych kontynuował praktykę psychoanalityczną, został honorowym członkiem Nowojorskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego (New York Psychoanalytic Society).
Analizował Fredericka J. Hackera, Hansa i Petera Hellerów, Gunnara Nycandera i Pehra Henrika TörngrenaRichard G. Klein: The Names of the Analysts.
W swoich pracach poruszał tematykę psychologii komedii, a także podjął próbę interpretacji dzieł Szekspira z psychoanalitycznego punktu widzenia w pracy Psychoanalytical Structure of Macbeth. Jest (wraz z Heleną Ivánką) autorem przekładu na język polski Psychopatologii życia codziennego.