Kierował powstawaniem głównego zrębu portu węglowego w Gdyni. Pracował w tym mieście do 1939.
Okres II wojny światowej spędził w Sanoku, gdzie podczas okupacji niemieckiej pracował w urzędzie gospodarczym (Wirtschaftsamt), prawdopodobnie jako referent, zaś równolegle jako członek konspiracji wykorzystywał swoje stanowisko i możliwości, przekazując przydziały na towary różnego typu na rzecz działaczy podziemia oraz rodzin więźniów. W konspiracji prowadził referat zaopatrzenia. W ramach obwodu „San” Związku Walki Zbrojnej–Armii Krajowej prowadził wywiad gospodarczy funkcjonując pod pseudonimem „Młot”. Przekazywał informacje Władysławowi Pruchniakowi i Władysławowi Skałkowskiemu, przyczyniając się do ostrzegania ludzi przed planowanymi przez Niemców obławami.
Po wojnie zajmował się przygotowaniem do uruchomienia portu w Szczecinie. W latach PRL nadal pracował w sferze gospodarki morskiej (spedycja, sprawy socjalne robotników portowych, organizowanie nowych form prac portowych). W 1948 był doradcą handlowo-organizacyjnym Dyrekcji Robotniczego Przedsiębiorstwa Przeładunkowego „Portorob”, którego był współorganizatorem. Nawiązał współpracę z organizacją Funduszu Wyrównawczego dla robotników portowych, był też doradcą techniczno-organizacyjnym „C. Hartwig Gdynia”.