Jerzy Sieradzki (ur. 17 kwietnia 1899 we Lwowie, zm. 7 listopada 1918 tamże) – polski działacz niepodległościowy, student, Orlę Lwowskie, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 17 kwietnia 1899 we Lwowie za: . Był jedynym synem Włodzimierza Sieradzkiego (1880-1941), lekarza, profesora i rektora Uniwersytetu Jana Kazimierza, ofiary mordu profesorów lwowskich, i Karoliny (Liną) z domu Zaremba (1878-1955). Miał siostrę Aleksandrę (1900-1978), zamężną z Kazimierzem Nieżychowskim, kapitanem Wojska Polskiego. Uczył się w Wyższym Gimnazjum Realnym im. A. Mickiewicza we Lwowie, w którym 4 czerwca 1917 zdał maturę z odznaczeniem. Następnie studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechnice Lwowskiej.
U kresu I wojny światowej, w listopadzie 1918 jako ochotnik brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. Przebywał w załodze polskiej, która 4 listopada zajęła Pałac Sapiehów. 7 listopada 1918 nieostrożnie wychylił się poza pałac został ranny w głowę pociskiem wystrzelonym przez nieprzyjaciela z położonej powyżej Cytadeli. Zmarł w następstwie odniesionej rany w szpitalu Politechniki.