W 1817 r., otrzymawszy stypendium Synodu Wileńskiego, wyjechał na studia teologiczne do Królewca, gdzie studiował także filozofię. Zły stan zdrowia nie pozwolił mu na dalsze studia, więc po dwóch latach powrócił do Słucka.
Został zatrudniony jako nauczyciel języka niemieckiego w słuckiej szkole powiatowej, a po śmierci Bogusława Kurnatowskiego został nauczycielem historii, języka polskiego i łaciny. Był także korepetytorem.
W 1825 r. zdał egzamin na diakona i w tym samym roku, po rezygnacji ojca, księdza Michała Wannowskiego, został nadzorcą (prefektem, inspektorem) szkoły.
Jego pierwszym ważnym zadaniem było ponowne przekształcenie słuckiej szkoły powiatowej w gimnazjum, co stało się w 1827 r. Wannowskiemu udało się uzyskać dotację w wysokości 2600 rubli rocznie i prawo wyboru nauczycieli rekomendowanych przez Uniwersytet Wileński.
Jako kurator słuckiego gimnazjum Leopold Wannowski dołożył wszelkich starań, aby poprawić jakość nauczania. Pomagali mu w tym profesorowie: Henryk Kurnatowski (1809-1889), Erazm Petrozolin (1807-1870 lub 1884), Marcin Reczyński (1802-1876), Józef Sewruk (1792-1836) oraz bracia Felicjan i Konstanty.