Gimnazjum w Słucku włączono do białoruskiego okręgu edukacyjnego, którego kuratorem był . Przejawami rusyfikacji stały się m.in. dominacja rosyjskich nauczycieli i dyskryminacja miejscowej szlachty.
Pomimo starań Synodu Wileńskiego, wspartych przez Stefana Grabowskiego, i pomimo odwołań do ministra Siergieja Uwarowa gimnazjum słuckie upodobniono do innych instytucji tego typu. Istota reformy polegała na tym, że wpływ Synodu na działalność pedagogiczną został ograniczony, mianowanie dyrektora oraz nauczycieli języka rosyjskiego i historii odbywało się za zgodą cara, a inspektora (tzw. nadzorcę) wybieranego przez Synod zatwierdzał minister oświaty. Językiem wykładowym stał się język rosyjski, jedynie nauka religii dla uczniów wyznania kalwińskiego pozostała w języku polskim.
Podczas pracy Wannowskiego na stanowisku nadzorcy dyrektorami gimnazjum byli Nikołaj Czasznikow (Николай Васильевич Чашников, od 1836 r.), Iwan Andriejewski (Иван Иоакимович Андреевский, od 1837 r.) i Kristien Adamowicz (Кристен Михайлович Адамович, od 1838 r.).