Po wybuchu I wojny światowej w 1914 był oddziale Franciszka Sikorskiego. Był podchorążym 4 p. Legionów Polskich. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej we Lwowie, gdzie był oficerem. U kresu wojny w stopniu chorążego (wzgl. aspiranta oficerskiego) brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. 1 listopada 1918 zgłosił się do załogi Szkoły Sienkiewicza, jako nieliczny mając przy sobie broń w postaci granatów ręcznych. Był w grupie Polaków, którzy 2 listopada zajęli główny dworzec kolejowy, służąc w plutonie ppor. Włodzimierza Jankowskiego. Po opanowaniu dworca zaniósł do redakcji „Gazety Porannej” telegramy o treści wojskowej i politycznej. Pozostał na dworcu, mając za zadanie dokonywanie obchodów placówek obronnych i kontrolować zachowanie przez nich czujności. Bronił dolnego obszaru głównego dworca kolejowego, obsługiwał wówczas karabin maszynowy. W dniu 3 listopada około godz. 23 od strony zachodniej nadszedł atak na dworzec przeważających sił nieprzyjacielskich. Po wywołaniu strzelaniny i chaosu – według relacji Juliana Hermanowskiego – Kolbuszowski otworzył przeszklone drzwi wahadłowe, pomiędzy wejściem a westybulem, wołając „Kto strzela?” i rzucając granat w stronę zgromadzonej w poczekalni grupy „Heimkehrerów” (przeważnie narodowości rosyjskiej), od której padały strzały.