Operacja Ranger (pol. kłusownik) – rodzaj działań taktycznych Royal Air Force, prowadzonych w czasie II wojny światowej, polegających na wykorzystaniu nocnych myśliwców do atakowania celów naziemnych na terenie okupowanej Europy.
Historia W 1943 roku aktywność Luftwaffe nad Wielką Brytanią spadła praktycznie do zera. Dlatego też Fighter Command Royal Air Force podjęło decyzję o wykorzystaniu nocnych myśliwców do działań nękających polegających na atakowaniu celów naziemnych o znaczeniu strategicznym na terenie okupowanej Francji.
Myśliwce nocne zostały przewidziane do tego działania z uwagi na dwusilnikową konstrukcję, która zapewniała większe bezpieczeństwo lotu oraz dwuosobowe załogi ułatwiające prowadzenie nocnej nawigacji. Jednostki RAF, wytypowane do lotów tego typu, poddano specjalnemu szkoleniu. Załogi odbyły szkolenie w zakresie lotów na niskiej wysokości oraz wykonywania ataków z lotu koszącego z użyciem broni pokładowej i przenoszonych bomb. Szczególny nacisk położono na zagadnienia nawigacyjne, gdyż załogi miały działać bez pomocy naziemnych ośrodków naprowadzania, co było regułą podczas ich dotychczasowych lotów nad wyspami brytyjskimi. Działania załóg były utrudnione z uwagi na pozbawienie samolotów urządzeń radarowych.