Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Chrześcijańskiej Demokracji. W 1984 i 1989 wybierano go do Parlamentu Europejskiego. Przystąpił do grupy Europejskiej Partii Ludowej. Był przewodniczącym Delegacji do Wspólnej Komisji Parlamentarnej WE-Malta (1989–1994), należał też m.in. do Komisji ds. Rozwoju i Współpracy oraz Komisji ds. Kwestii Politycznych. W 1985, kandydując do rady miejskiej Rzymu, otrzymał najwięcej głosów ze wszystkich kandydatów.
Od 1987 do 2006 zasiadał w Izby Deputowanych X, XI, XII, XIII i XIV kadencji. Początkowo wybierano go z ramienia DC, a w 1994 mandat uzyskał z listy Patto Segni (partię tę opuścił już po kilku miesiącach od wyborów). W kwietniu 1994 współtworzył ugrupowanie Cattolici Liberali, a w grudniu tego roku wraz z nim wstąpił do frakcji parlamentarniej Federalisti e Liberaldemocratici (złożonej m.in. z byłych parlamentarzystów Ligi Północnej i Forza Italia). W 1995 dołączył do Forza Italia, uzyskując reelekcję na dwie kolejne kadencje. Również w 1995 bez powodzenia kandydował na prezydenta regionu Lacjum. W 2001 został pełnomocnikiem Silvia Berlusconi ds. planu dla Afryki.