W latach 1701–1727 został zbudowany przez jezuitów kościół św. Franciszka Ksawerego, będący największą ówcześnie realizacją sakralną w Piotrkowie. W latach 1754–1803 powstawał budynek kolegium, mieszczący dziś I Liceum Ogólnokształcące.
Mimo ogólnego upadku miast i zniszczeń wojennych w Polsce w XVII–XVIII w. Stare Miasto w Piotrkowie przetrwało stosunkowo lepiej na tle innych ośrodków w Polsce. Pod koniec XVIII w. istniało w Piotrkowie około 70–80 murowanych budynków. Dane z lat 1798 i 1805 wskazują, że domy murowane stanowiły około 29% budynków miasta.
Zabory Po rozbiorach miasto straciło na znaczeniu, co odbiło się negatywnie na rozwoju miasta. Na przełomie XVIII i XIX w. na terenie miasta było około 30 niezamieszkanych domostw. W 1816 prawie połowa kamienic przy Rynku była uszkodzona i niezamieszkana. W latach 1817–1824 rozebrano mury i bramy obronne, pozostawiając tylko ich fragmenty przy klasztorze dominikanek i jezuitów. W 1868 rozebrano ratusz. Miasto zaczęło się ponownie rozwijać prężniej, gdy w 1867 utworzono gubernię piotrkowską ze stolicą w Piotrkowie.