Anergia klonalna – jeden z ustrojowych mechanizmów obwodowej autotolerancji w immunologii, obok delecji klonalnej, aktywnej supresji oraz sekwestracji antygenu. Anergia klonalna ma za zadanie uniemożliwienie limfocytom indukowania reakcji immunologicznej przeciwko antygenom własnego organizmu.
Mechanizm anergii klonalnej Do efektywnej prezentacji antygenu limfocytowi, by został aktywowany, potrzeba realizacji trzech warunków:
Prezentowania antygenu w kontekście MHC I lub MHC II przed limfocytem i połączenie z ich czynnikami różnicującymi; Połączenia cząsteczek adhezyjnych CD80/86 ze strony APC ( – komórki prezentującej antygen) oraz CD28 ze strony limfocytu; Sekrecji odpowiednich interleukin i połączenia ich z receptorami limfocytów.
Pierwszy warunek może zostać zrealizowany dzięki tzw. przetwarzaniu antygenu wewnątrzkomórkowego (MHC I) lub zewnątrzkomórkowego (MHC II). Drugi warunek jest osiągany dzięki połączeniu antygenu z receptorami rozpoznającymi wzorzec (PRR – ). To one przekazują informację o patogenności antygenu i mogą regulować różnicowanie się limfocytów Th naiwnych do odpowiednich podrodzin.