Białka z rodziny IFIT (ang. Interferon-induced proteins with tetratricopeptide repeats, indukowane interferonem białka z powtórzeniami tetratrikopeptydowymi) – rodzaj białek efektorowych wrodzonego układu odpornościowego, które ulegają ekspresji w zainfekowanych komórkach. W wyniku związania wirusowego RNA prowadzą do zahamowania translacji białek.

Występowanie Białka IFIT są konserwowane ewolucyjnie u kręgowców. Jednak ich skład i liczba różni się między gatunkami. U człowieka ta rodzina obejmuje 5 paralogów: IFIT1, IFIT1B, IFIT2, IFIT3, i IFIT5, u myszy występuje 6 (Ifit1, 1b, 1c, 2, 3 and 3b), a u szczura 4 (Ifit1, 1b, 2 and 3). Białka IFIT nie występują u niższych organizmów takich jak Drosophila, Caenorhabditis, Saccharomyces czy w roślinach.

Są to białka cytoplazmatyczne, które nie posiadają żadnej aktywności enzymatycznej. W większości niestymulowanych komórek białka IFIT nie występują (wyjątek mogą stanowić np. makrofagi). Białka IFIT mogą ulec ekspresji w wyniku stymulacji interferonem typu I (IFN α/β) lub III (IFN λ), którego wydzielanie towarzyszy infekcjom wirusowym i bakteryjnym. IFN I i III aktywują czynnik transkrypcyjny ISGF3 (ang. Interferon-stimulated gene factor 3), który po translokacji do jądra komórkowego wiąże się z sekwencją ISRE (ang.