Odstawienie stosowanych przewlekle benzodiazepin jest trudniejsze, z większym ryzykiem wystąpienia objawów odstawiennych u pacjentów: z ciężkimi zespołami abstynencyjnymi w wywiadzie, zwłaszcza jeśli towarzyszyły im drgawki, bez wsparcia społecznego, w podeszłym wieku, z chorobami somatycznymi, uzależnionych od alkoholu i/lub innych substancji psychoaktywnych, z zaburzeniami psychicznymi, leczonych benzodiazepinami w dużych dawkach, leczonych benzodiazepinami przez okres dłuższy niż rok. W takich przypadkach wskazane jest odstawianie benzodiazepin w warunkach szpitalnych – z kontrolowanym podawaniem leków zmniejszających objawy abstynencyjne, na przykład karbamazepiny, tianeptyny, haloperydolu, beta-blokerów, klonidyny, oraz psychoterapią.
Antagonisty receptorów β-adrenergicznych W wyniku dłużej trwającej terapii z użyciem beta-blokerów zwiększa się ilość receptorów β, a ponadto zwiększa się uwalnianie noradrenaliny, dlatego po nagłym odstawieniu leków należy liczyć się ze wzrostem ciśnienia krwi, niebezpieczeństwem wyzwolenia napadu dusznicy bolesnej lub nawet zawału serca. Kończenie terapii z użyciem tych leków powinno polegać na powolnym zmniejszeniu dawki. Leki beta-adrenolityczne są stosowane w wielu chorobach kardiologicznych i niekardiologicznych. Wykorzystywane są m.in.