Andrzej Markiewicz (ur. 1767, zm. 1815) – polski prawnik, fizjokrata, filozof.
Życiorys Ukończył Seminarium Kandydatów Stanu Nauczycielskiego przy Szkole Głównej Koronnej w Krakowie. Został nauczycielem i uczył prawa, nauki moralnej, historii, początkowo w szkole wydziałowej w Warszawie, a następnie (1795-1801) w szkołach przygłównych w Krakowie. Po zwolnieniu z pracy przez władze austriackie bezskutecznie poszukiwał pracy jako nauczyciel prawa w szkolnictwie średnim i wyższym, m.in. w Liceum Krzemienieckim (pomimo pozytywnych referencji dla Hugona Kołłątaja) i kilkukrotnie w Szkole Głównej Koronnej (na Katedrę Prawa Natury). W okresie Księstwa Warszawskiego (1810–1815) pełnił funkcję notariusza publicznego w departamencie krakowskim.
Poglądy Markiewicz jest znany przede wszystkim jako przedstawiciel polskiego fizjokratyzmu i opartej na nim nauki moralnej i koncepcji prawa natury. Jego prace oparte były na polskich, nie francuskich autorach oświeceniowych, takich jak Hieronim Stroynowski (Nauka prawa przyrodzonego, politycznego, ekonomiki politycznej i prawa narodów) czy Hugo Kołłątaj. Jego prace były podręcznikami, realizującymi zalecenia Komisji Edukacji Narodowej.