W ten sposób Austriaccy kodyfikatorzy wrócili do tradycyjnego rozwiązania, porzuconego już przedtem przez Józefinę, i znowu zawarli w ramach jednego kodeksu przepisy prawa materialnego oraz formalnego.
Część pierwsza Ustawy W części pierwszej na samym wstępie w czterdziestu dwóch paragrafach, unormowano kolejno ogólne przepisy o przestępstwach i karach oraz umieszczono katalog przestępstw (§41 – 42), które w takim porządku zostały ujęte w pozostałych 25 rozdziałach części pierwszej kodeksu.
W rozdziale drugim uregulowano zagadnienie kary, kryteria jej wymiaru, katalog kar oraz zagadnienia z zakresu działania ustawy karnej co do czasu i osób (§19 – 21). Katalog kar w świetle przepisów kodeksu uległ w porównaniu do Józefiny pewnym zmianom, z których najważniejszą było ponowne wprowadzenie (choć praktycznie w bardzo wąskim zakresie) kary śmierci. Powstały trzy rodzaje kary więzienia: najcięższe, ciężkie i lekkie. Rozróżniano również kary więzienia dożywotniego oraz czasowego (od jednego miesiąca do 20 lat). Obszernego uregulowania w przepisach doczekały się również tak istotne kwestie jak skutki prawne wyroku skazującego, zbieg przepisów ustawy i zbieg realnego przestępstwa, zagadnienie umorzenia przestępstwa czy też problem jego przedawnienia, a także przepis § 47 o naruszeniu porządku publicznego słowem, pismem itd.