Obecnie pierzchnie mają różne długości, ale często z długością wiąże się ciężar (waga metalu), który ma duży wpływ na siłę uderzenia. Niektóre pierzchnie można rozkręcać na dwie lub trzy części dla łatwiejszego transportu. Zakończenia są różnego kształtu, ale zawsze zaostrzone tak, by łatwo było łupać lód. Niektóre pierzchnie mają celowo wyprofilowane ostrza (głownie), tak by lód kruszył się albo odłupywał. Jest to zależne od kąta ścięcia i kształtu głowni.
Zagrożeniem przy używaniu tego narzędzia jest utrata go. Kiedy przy którymś z kolei silnym uderzeniu o taflę lodu, pierzchnia niespodziewanie przebije się przez lód, poprzez siłę rozpędu łatwo może wypaść z rąk i wpaść pod lód. Dlatego niektóre pierzchnie mają specjalne pętle do zahaczenia ich na ręce.
Niektórzy wędkarze tworzą własne pierzchnie samodzielnie. Zazwyczaj używają do tego stalowego, pełnego pręta o pożądanej długości i średnicy (zgodnie z własnym planem i wymaganiami). Jedną stronę zakrzywiają tak, że powstaje „rączka”, a drugi koniec zostaje spiłowany i naostrzony zgodnie z preferencjami właściciela.