Jacek (Jacenty) Tomaszewski (ur. 18 października 1895 w Uniejowie, zm. 29 września 1939 pod Szackiem) – major Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej i kampanii wrześniowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 18 października 1895 w Uniejowie, syn Antoniego i Władysławy z d. Anczykowskiej, późniejszy mieszkaniec Praszki. Uczeń Szkoły Handlowej w Wieluniu. Maturę zdał w 1922 przy Szkole Podchorążych w Bydgoszczy. Należał do POW oddział w Praszce od 15 września 1915. Ukończył szkołę podoficerską i szkołę podchorążych POW w Grześlakach. Z zawodu był gorzelanym. Brał udział w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich w listopadzie 1918 w okolicach Złoczewa, Sieradza i Burzenina.
Od 24 grudnia 1918 żołnierz 7 kompanii II batalionu 27 pułku piechoty, późniejszy żołnierz zawodowy. Uczestnik wojny polsko–bolszewickiej na froncie wołyńskim. Późniejszy dowódca 3 kompanii w I batalionie 27 pułku piechoty. Ranny w walce 29 lipca 1920 nad Stochodem. Awans do stopnia kapitana otrzymał 1 stycznia 1928. Z 27 pp został przeniesiony do KOP 25 marca 1931. W KOP zajmował stanowiska m.in. oficera wyszkolenia w Pułk KOP „Sarny”, dowódcy kompanii ckm w Batalion KOP „Krasne” i dowódcy batalionu KOP „Dawidgródek”. Mianowany majorem 19 marca 1939.