Edgar II Ætheling (ur. ok. 1051, zm. ok. 1126) – ostatni członek rodu królów anglosaskich z dynastii Wesseksu. Syn Edwarda Wygnańca i Agaty, urodził się na Węgrzech. W 1057 został mianowany przez króla Edwarda Wyznawcę jego następcą, ale po jego śmierci w 1066 przegrał z earlem Wesseksu Haroldem.
Na wieść o klęsce pod Hastings i śmierci Harolda Witan zebrany 15 października w Londynie obwołał Edgara królem. Jednak szybkie działania Wilhelma Zdobywcy, normandzkiego pretendenta do tronu i zwycięzcy spod Hastings, sprawiały, że Edgara odstępowali kolejni stronnicy, m.in. arcybiskup Canterbury Stigand. Opuszczany przez kolejnych możnych Edgar skapitulował przed Zdobywcą w Berkhamsted pod koniec listopada lub na początku grudnia 1066 r. Znany jest tylko jeden akt wydany przez Edgara jako króla. Było to zatwierdzenie wybranego przez mnichów nowego opata klasztoru w Peterborough.
Wilhelm traktował Edgara z szacunkiem. Ten początkowo był mu wierny, ale w 1068 r. wsparł rebelię earlów Edwina i Morcara. Po stłumieniu rebelii uciekł do Szkocji, na dwór Malcolma III, który w 1069 r. poślubił siostrę Edgara, Małgorzatę. Zobowiązał się również wspierać pretensje Edgara do angielskiej korony. Edgar doszedł również do porozumienia z innym pretendentem, królem Danii Swenem II.