thumb|Grób Józefa Appela na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie Józef Appel (ur. 6 sierpnia 1896 w Tarnowie, zm. 27 listopada 1985 w Warszawie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 6 sierpnia 1896 w Tarnowie, w rodzinie Antoniego i Stanisławy z Rolandów. Ukończył szkołę powszechną i pięć klas gimnazjum w Tarnowie. W 1912 uczył się w Krakowie drukarstwa. Członek „Sokoła”.
W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 8. kompanii 2 pułku piechoty. Od 1 listopada 1917 w Polskim Korpusie Posiłkowym. 1 maja 1918 pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej. Od sierpnia 1918 w 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego.
Od czerwca jako podchorąży walczył w szeregach 28 pułku piechoty na wojnie z Ukraińcami, a następnie na wojnie z bolszewikami. 19 lipca 1919 razem z plutonem we wsi Szypowce nad Seretem, sforsował rzekę pod ogniem wojsk nieprzyjacielskich, za który to czyn otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. 24 maja 1920 został ranny w majątku Mariampol koło wsi Borejki na froncie litewsko-białoruskim. Leczył się w szpitalu w Łodzi, a następnie został przeniesiony na front do 15 pułku piechoty. 30 września 1920 dowódca 4 Armii mianował go podporucznikiem.