setnej rocznicy procesu Zgromadzenia Filaretów, władze wojskowe zdecydowały postawić na dziedzińcu koszar 1 Pułku Piechoty Legionów makietę pomnika w skali 1:1 wykonaną z otynkowanych desek sosnowych zabezpieczonych smołą okrętową. Położone nad brzegiem Wilii koszary pozwalały na dobre wyeksponowanie pomnika Mickiewicza, który był dzięki temu widoczny spod Góry Zamkowej i katedry, które znajdowały się w ścisłym centrum miasta.
Uroczystemu odsłonięciu makiety pomnika w październiku 1924 r. przewodził osobiście odbywający wówczas wizytę w Wilnie Józef Piłsudski. Wzięły w niej udział kompanie honorowe Wojska Polskiego i Policji Państwowej, poczty sztandarowe szkół, korporacji studenckich i weteranów powstania styczniowego. Realizacja pomnika Pronaszki zmobilizowała cywilny komitet do realizacji własnego pomnika: w maju 1925 r. komitet ogłosił konkurs, a rozstrzygnięcie nastąpiło w listopadzie kolejnego roku. Także ta próba spotkała się z szeroką krytyką: wszystkie projekty opinia publiczna i prasa uznały za niewłaściwe, a zwycięską pracę autorstwa Stanisława Szukalskiego nazwano w prasie m.in. japońskim smokiem. W 1931 r. ogłoszono kolejny konkurs, w którym wybrano pracę Henryka Kuny. Już w trakcie jej realizacji redakcja „Słowa” rozpoczęła w 1934 r. kampanię przeciw popieranemu dotychczas przez siebie projektowi.