Włóczęgostwo – sposób życia osób, które nie mają stałego zajęcia i stałego centrum życiowego, polegający na nieustannym przemieszczaniu się bez określonego celu, co wyróżnia włóczęgów z grona osób bezdomnychMarcjanna Nóżka, Włóczęgostwo. Zjawisko społeczne i interwencja socjalna, Uniwersytet Jagielloński, Kraków, 2006, s. 23-26 . Słownik języka polskiego PWN określa włóczęgostwo jako wędrówkę bez określonego celuSłownik języka polskiego PWN, Włóczęgostwo. Według materiałów dydaktycznych policji bywa utożsamiane z żebractwem ruchomymDawid Chęsy, Leszek Dyduch, Żebractwo jako zjawisko patologii społecznej, Centrum Szkolenia Policji, Legionowo, 2018, s. 15. Jest też pojęciem bliskim bezdomności z wyboruEugeniusz Moczuk, Bezdomność – jako znaczący problem społeczny, skala i charakter tego zjawiska na Podkarpaciu, materiały z konferencji: Rozwój gospodarki społecznej w województwie podkarpackim szansą na ograniczenie wykluczenia społecznego, Rzeszów, 2 października 2013.
Do XIX wieku włóczęgów nazywano najczęściej ludźmi luźnymi.