Od połowy XIV wieku włóczęgostwo traktowano w Anglii jako zagrożenie dla ekonomicznej stabilności kraju. Po śmierci wielu ludzi zdolnych do pracy w 1348 (Wielka Zaraza) władcy tego kraju uznali włóczęgostwo za przestępstwo przeciwko prawu o pracownikach. W 1530 parlament brytyjski uznał za przestępcę każdego włóczęgę zdolnego do pracy. Dalsze surowe prawa w tym zakresie zostały uchwalone w XVI i XVII wieku, m.in. nakaz pracy dla wszystkich ubogich. W 1824 uchwalono akt o włóczęgostwie (ang. ), co było pokłosiem obaw o narastanie tego problemu wśród byłych żołnierzy, którzy wrócili z wojen napoleońskich. § 3 tego aktu głosiłG.L. Kelling, C.M. Coles, Wybite szyby: jak zwalczyć przestępczość i przywrócić ład w najbliższym otoczeniu, Poznań: „Media Rodzina”, 2000, s. 315, ISBN 978-83-7278-005-8:Każdy kto włóczy się bez celu, stoi w miejscu publicznym, na ulicy, na drodze, na placu lub w przejściu z zamiarem żebrania lub zbierania jałmużny [...] będzie uznany za próżnującego i naruszającego ład i porządek.W USA w okresie wielkiego kryzysu włóczędzy często podróżowali na gapę wagonami towarowymi (freighthopping). Współcześnie w Wielkiej Brytanii włóczędzy ( lub ) są traktowani przez pomoc społeczną jako odrębna kategoria osób bezdomnych, co znalazło odzwierciedlenie w wydanej w 2004 Encyklopedii bezdomności.