Prawe skrzydło i tył 5 Armii zabezpieczała grupa siemipałatińska, złożona z 1 brygady 26 dywizji strzeleckiej oraz oddziałów partyzanckich, tocząc walki z wycofującymi się w kierunku Sergiopola pozostałościami Armii Orenburskiej atamana Dutowa.
Trzy białe armie natomiast liczyły w przybliżeniu ok. 75 tys. żołnierzy, ok. tysiąca karabinów maszynowych, trzy pociągi pancerne i 200 dział. Odwrót białych osłaniała 5 Dywizja Strzelców Polskich. Już w połowie grudnia Kappel zrozumiał, że jakiekolwiek plany umocnienia się i obrony na Syberii są nierealne, wobec przewagi przeciwnika i stanu własnych sił. Prowadzony przez niego odwrót przez tajgę, podczas którego białych dziesiątkowały choroby, mróz i brak zaopatrzenia określany jest w historiografii jako Wielki Syberyjski Marsz Lodowy.
18 grudnia czerwoni partyzanci zajęli Kuźnieck. Dwa dni później 30 dywizja strzelecka pod dowództwem A. Łapina wkroczyła do Tomska, opanowując miasto faktycznie bez walki. Biała 1 Armia, która miała przechodzić w mieście reorganizację, wskutek dezercji straciła całkowicie zdolność bojową. 12 tys., a według niektórych prawdopodobnie przesadzonych ocen nawet 30 tys. białych zostało wziętych do niewoli.