Kodeks wszedł w życie 1 stycznia 1933 roku jako rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej.
Charakterystyka kodeksu Kodeks ogłoszony w 1932 roku liczył 864 artykuły, natomiast wprowadzony w życie obejmował 516 artykułów. Podzielony był na dwie części. W skład pierwszej wchodziły przepisy o sądownictwie polubownym i przepisy o postępowaniu spornym. Druga część obejmowała przepisy postępowania egzekucyjnego i zabezpieczającego. Kodeks cechował formalizm i wysoki poziom technicznoprawny wraz z jasnością użytych sformułowań i prostocie układu. Podstawą regulacji była liberalno-indywidualistyczna koncepcja postępowania cywilnego, co miało zapewnić ochronę praw jednostki i zapewnić jej nienaruszalność praw podmiotowych. Natomiast celem procesu cywilnego stało się utrzymanie ładu społecznego i porządku prawnego w państwie, co jednak wiązało się ze skomplikowanym charakterem systemu procesowego.
Podstawowe zasady procesowe zapewnione przez kodeks: zasada dyspozycyjności zasada kontradyktoryjności zasada prawdy formalnej zasada równości stron jawność postępowania ustność postępowania zasada bezpośredniości zasada koncentracji materiału dowodowego.