Wówczas postanowił spisać kronikę dziejów Polski, a w 1431 roku porzucił studia, nie uzyskując żadnego stopnia. Z rekomendacji stryja, księdza Bartłomieja Długosza, zaczął pracę sekretarza u Zbigniewa Oleśnickiego. Dzięki stryjowi otrzymał także kilka probostw i dochodowych godności kościelnych. W 1436 roku został kanonikiem kapituły krakowskiej, a cztery lata później przyjął święcenia kapłańskie. Był także kanonikiem sandomierskim i gnieźnieńskim. Podczas pracy u kardynała Oleśnickiego pełnił funkcję poborcy podatkowego i zarządcy majątkiem kościelnym. W 1440 roku spisał pierwszą wersję „Księgi uposażeń biskupstwa krakowskiego”.
Z polecenia arcybiskupa w 1435 roku został wysłany na sobór w Bazylei, a pięć lat później towarzyszył Władysławowi Warneńczykowi w podróży po koronę królewską na Węgry. W 1449 roku przywiózł Oleśnickiemu z Rzymu kapelusz kardynalski. Był także wykonawcą testamentu kardynała. Po śmierci arcybiskupa Długosz zaczął pracę nad aktualizacją rejestrów majątków kościelnych. Zebrał wykazy dochodów kapituł katedralnych, kościołów kolegiackich, parafialnych oraz klasztorów i ułożył je w dzieło znane dziś jako „Księga uposażeń diecezji krakowskiej” (). Pracował nad nim w latach 1470–1480, jednak nie zdołał go ukończyć. Kapituła krakowska przekazała mu jako wynagrodzenie prestymonia, w tym wieś Pychowice.