„Szymon”, „Bill” i „Aron” ukryli się w okolicach Radomia. „Budrys” wrócił do Radomia, by ostrzec kolegów z organizacji. Po kilku godzinach od akcji dotarł do lokalu przy ul. Słowackiego 14, należącego do Stanisławy Winczewskiej, gdzie zdał relację z akcji Józefowi Telidze ps. „Równy”. W związku ze spodziewanymi aresztowaniami zlikwidowano liczne punkty kontaktowe, zmieniono pseudonimy, niektórych konspiratorów skłoniono do wyjazdu i ukryto wykradzioną z fabryki broń. Wielu członków organizacji zbagatelizowało jednak zagrożenie.
Śledztwo i represje Natychmiast po incydencie rozpoczęło się śledztwo pod kierunkiem SS-Hauptsturmführera Paula Fuchsa. Na miejscu strzelaniny zabezpieczono fałszywe dokumenty „Andrzeja”, które jednak zwierały istotne informacje prawdziwe: miejsce zamieszkania i miejsce pracy. W ręce Niemców wpadła też prawdziwa kenkarta, którą „Bill” wręczył żandarmowi podczas kontroli. Gestapo przejęło też dwa visy, utracone przez żołnierzy AK podczas akcji. Sprawdzenie numerów seryjnych pistoletów dostarczyło prowadzącym śledztwo zaskakujących informacji: okazało się, że są one tożsame z numerami pistoletów służbowych użytkowanych przez Niemców. Dowodziło to jednoznacznie, że w fabryce broni trwa zakonspirowana produkcja visów na potrzeby podziemia. Intensywnie przesłuchiwano też „Wróbla”.