Han osiadł w Ør, gdy porzucił aktywną karierę wojskową w 1919 roku.Od 1914 roku Braadland był członkiem rady miejskiej i zarządu Idd, początkowo reprezentując Partię Konserwatywną, ale od lat dwudziestych XX wieku jako członek Partii Chłopskiej.
Powołanie na ministra Braadland nie był znany w polityce narodowej, jednak w maju 1931 roku został poproszony o objęcie stanowiska ministra spraw zagranicznych, gdy rząd Partii Chłopskiej pod zarządem Pedera Kolstada zastąpił Drugi Rząd Johna Mowinckela. Partia Chłopska liczyła niewielu ekspertów i dyplomatów zajmujących się polityką zagraniczną, a pochodzenie wojskowe Braadlanda zapewniało pewną wiedzę na temat polityki zagranicznej. Ponadto Braadland był biegły w językach obcych i uznawany był za „miłego”.
Jako minister spraw zagranicznych Braadland zajmował mało miejsca w polityce w Norwegii. Kilkakrotnie dłużej przebywał w Genewie, gdzie w latach 1931–1932 był szefem norweskiej delegacji do Rady Ligi Narodów.
Kwestia Ziemi Eryka Rudego