Po ukończeniu zapora stała się największym elementem infrastruktury energetycznej Hondurasu. Dzięki zastosowaniu podwójnie zakrzywionego łuku tama ta jest stosunkowo cienka w porównaniu do np. zapory Hoovera (konstrukcja tamy grawitacyjna), która przegradza dolinę o podobnym profilu, ale wymagała około cztery razy więcej betonu. Zapora wraz z istniejącą przy niej elektrownią budowane były w latach 1980–1985. Koszty budowy wyniosły 775 milionów dolarów (wg cen z 1984 r.).
Charakterystyka Zapora żelbetowa, łukowa, o podwójnej krzywiźnie. Przy projektowaniu jej poszczególnych elementów zastosowano metodę elementów skończonych. Do jej budowy zużyto ponad półtora miliona metrów sześciennych betonu. Ma wysokość 226 m, długość korony 282 m i szerokość u podstawy 48 m. Szerokość korony, leżącej na wysokości 301 m n.p.m., wynosi 7 metrów, co było wystarczające do poprowadzenia po niej małej drogi serwisowej.
131 m poniżej korony (170 m n.p.m.) znajdują się trzy kanały wylotowe o przekroju 14,5m2 każdy, odprowadzające wodę, która przeszła przez turbiny maszynowni. Tuż pod koroną zapory, na wysokości 295 m n.p.m.