Po uzyskaniu w 1936 dyplomu inżyniera architekta, prowadził, wraz z żoną Anną, własną pracownię architektoniczną i współpracował ze znaną pracownią inż. Stefana Kraskowskiego. Szybko dał się poznać jako świetny rysownik i uzdolniony architekt. Do 1939 był autorem lub współautorem około dwudziestu większych projektów architektonicznych.
Zmobilizowany do wojska z chwilą wybuchu II wojny światowej, dowodził kompanią ckm w 21 Pułku Piechoty „Dzieci Warszawy” pod Mławą, Ciechanowem i w Warszawie na odcinku Mokotowa. Od listopada 1939 do kwietnia 1945 przebywał w niewoli niemieckiej w oficerskich obozach jenieckich Braunschweig, Woldenberg, a następnie w Murnau na terenie Niemiec. W pierwszym z nich, w styczniu 1940 zainicjował powstanie 4-sekcyjnego klubu sportowego WKS Orlę. Ponadto w obozach tych zorganizował kilka grup szkoleniowych i przeprowadził kilka kursów i liczne odczyty w zakresie rysunku technicznego, malarstwa i rzeźby, plastyki teatralnej, nauczania na poziomie technikum zawodowego i inne.
We wrześniu 1945 roku zamieszkał Warszawie. Uczestniczył w pracach projektowych dotyczący odbudowy wsi Piaseczno jako wsi doświadczalnej. W ramach tego przedsięwzięcia, wspólnie ze Stanisławem Płoskim, opracował projekt szkoły podstawowej (1945, zrealizowany, obecnie opuszczony).