Wysłano cztery lotniskowce i jeden lekki lotniskowiec wraz z czterema szybkimi pancernikami klasy Kongō, 13 ciężkich krążowników oraz wiele lekkich krążowników i niszczycieli, aby wesprzeć ich lądowanie piechoty z morza, a także przeprowadzać naloty na miasta, jednostki pływające i transportowce aliantów w obszarze Holenderskich Indii Wschodnich, jak i wokół Oceanu Indyjskiego.
Dostęp do ropy był jednym z głównych ogniw japońskiego wysiłku wojennego, ponieważ Wyspy Japońskie nie posiadają rodzimego źródła tego surowca, w 1941 r. Japończycy nie mogli sami wyprodukować ilości ropy wystarczającej do tego, aby zaspokoić choćby 10% swoich potrzeb, nawet przy pozyskiwaniu ropy z łupków wydobywanych w Mandżurii z wykorzystaniem procesu Fushun. Japonia szybko straciła 93 proc. istniejących zapasów ropy po tym, jak prezydent Franklin Delano Roosevelt wydał 26 lipca 1941 r. dekret, który zamroził wszystkie japońskie aktywa w USA i nałożył embargo na cały eksport ropy do Japonii. Ponadto rząd holenderski na uchodźstwie, za namową aliantów i przy wsparciu królowej Wilhelminy, zerwał traktat gospodarczy z Japonią i w sierpniu również wprowadził embargo. Japońskie rezerwy wojskowe i gospodarcze obejmowały tylko półtora roku normalnego zużycia ropy.