Inwalidzki Sąd Administracyjny – sąd szczególny w II Rzeczypospolitej działający przy Najwyższym Trybunale Administracyjnym od 1 października 1935 roku do, de iure, 30 września 1940 roku. De facto zawiesił działalność w momencie wybuchu II wojny światowej.

Przyczyny powstania Gdy w 1918 roku Polska powróciła na mapę świata, od razu pojawiły się głosy, żeby stworzyć osobny sektora sądownictwa, niezależny od powszechnego, specjalnie do kontroli działalności organów administracyjnych. Projekty tworzyło wiele środowisk. Różne wizje zbiegały się w jednym postulacie, jakim była potrzeba minimum dwustopniowości w strukturze i instancyjności na wzór chociażby Prus. Wnioskowano również o obecność czynnika obywatelskiego, czyli ławników. Zwłaszcza ten drugi postulat znalazł odzwierciedlenie w Konstytucji marcowej z 1921 roku (). Art. 73 tworzący Trybunał jednak był na tyle lakoniczny, że sam system został zbudowany w ustawie o Najwyższym Trybunale Administracyjnym. Widać było, że jedynie to rozwiązanie przejściowe nim zbuduje się instancyjność oraz dostosuje się wciąż funkcjonujące na terenach po zaborze pruskim trójinstancyjne sądownictwo administracyjne. Potrzebę zwiększenia wydolności NTA, jak i sądów podlegających Trybunałowi wielokrotnie podnoszono, choćby na II Zjeździe Prawników Polskich w Warszawie w 1929 roku.