Największy paraliż nastąpił po 1932 roku, lecz nie ze względu na nowelizację ustawy o NTA i dalszy sposób działania, tylko przez zbyt dużą liczbę wpływających skarg na decyzje w sprawach rentowych w związku z wydaniem nowej ustawy o zaopatrzeniu inwalidzkim inwalidów wojennych i wojskowych (, ze zm.), wprowadzającą rewizję wszystkich dotychczas przyznanych rent. W samym roku 1933 wpłynęło ponad 3000 takich spraw, stanowiąc ponad ¼ ogólnego wpływu! Aby odciążyć Trybunał i przyspieszyć tempo rozpatrywania tej kategorii spraw koniecznością było, w opinii rządu Leona Kozłowskiego, powołanie tymczasowego Inwalidzkiego Sądu Administracyjnego, uposażonego w większe prerogatywy. Kolegium orzekające, w którym zasiadali ławnicy, posiadało prócz uprawnień kasacyjnych także rewizyjne, przez co samo mogło wydać wyrok zastępujący niesprawiedliwą decyzję innej instytucji i będący prawomocnym.