Schronisko powstało w wapieniach zrostkowych z jury późnej. Powstało w strefa saturacji na pionowej szczelinie i jest pozostałością większej jaskini, która uległa zniszczeniu. Schronisko jest suche, w całości widne i występuje w nim przewiew. Nacieki skąpe, jedynie w postaci zwietrzałych grzybków i polew ze skondensowanego mleka wapiennego. Namulisko złożone z lessu zmieszanego z gruzem wapiennym, prawdopodobnie bardzo obfite. W schronisku obserwowano ćmy i pająki. Na ścianie wokół południowego otworu rosną glony i mchy.
Tunel znany jest od dawna i często zwiedzany. Wymienił go Kazimierz Kowalski w 1951 roku. Dokumentację opracowali A. Górny i M. Szelerewicz w listopadzie 1991 r. Plan opracował M. Szelerewicz.
Przypisy K. Kowalski, Jaskinie Polski, tom. 1, Warszawa: Państwowe Muzeum Archeologiczne, 1951 Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa, Wyd. Naukowe PWN, 1998, Na podstawie zamontowanej w Zimnym Dole tablicy Małopolskiego Szlaku Geoturystyki
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej