Izba Poselska – niższa izba Sejmu Księstwa Warszawskiego powstała 22 lipca 1807, na mocy konstytucji nadanej Księstwu Warszawskiemu przez Napoleona.

Opis Organizacja Sejmu w Księstwie Warszawskim była w dużej mierze odwzorowaniem form Polski z okresu przedrozbiorowego. Zachowało się w niej więc wiele elementów staropolskich. Sejm składał się z dwóch izb, senatu i izby poselskiej.

Głównym zadaniem izby poselskiej było głosowanie nad projektem, wstępnie opracowanym przez jedną z trzech komisji sejmowych (prawa cywilnego, karnego i komisji skarbowej). Kompetencje sejmu ograniczały się więc tylko do tych trzech kategorii. O inicjatywie ustawodawczej dotyczącej ustroju i administracji państwa decydował wyłącznie monarcha. Sejm, a więc izba poselska i senat pozostawali całkowicie odsunięci od wpływu na rząd. Izba poselska inicjowała prace ustawodawcze od wyboru wyżej wymienionych komisji liczących po 5 członków. Komisja po rozpatrzeniu przekazanych im przez króla projektów ustaw mogła zgłosić do nich uwagi. O ostatecznej treści projektu decydowała Rada Stanu, która następnie wnosiła go na tzw. plenarne posiedzenie izby poselskiej, na których uchwała zapadała większością głosów (głosowanie tajne). Po uchwaleniu projektu przez izbę poselską odsyłano go do senatu, który głosował nad zatwierdzeniem uchwały izby.