Udział w sejmikach miała zagwarantowane szlachta osiadła, do zgromadzeń gminnych zostali natomiast wprowadzeni właściciele gruntów i zakładów pracy, fabrykanci, rzemieślnicy, kupcy, proboszcze, wikariusze, artyści, ludzie nauki, zasłużeni działacze, żołnierze, a także niektórzy chłopi. Każde zgromadzenie gminne wybierało jednego deputowanego i obejmowało okręgi po 2 do 3 powiatów. Bierne prawo wyborcze ograniczone zostało przez cenzus wieku (24 lata) i wykształcenia (umiejętność czytania i pisania po polsku). Kandydować nie mogli urzędnicy, wojskowi w służbie czynnej, a także plebani i wikariusze. Członkowie izby poselskiej wybierani byli na 9 lat, ale co 3 lata 1/3 musiała ustąpić z urzędu. Na czele izby poselskiej stał marszałek, mianowany przez króla.

Zobacz też Sejm (Księstwo Warszawskie) Senat (Księstwo Warszawskie)

Przypisy

Bibliografia Juliusz Bardach, Stanisław Grodziski, Andrzej Gwiżdż, Adam Jankiewicz, Kazimierz Działocha, Romuald Kraczkowski, Jan Wawrzyniak, Dzieje Sejmu Polskiego, 1997, Warszawa, s.102-106 Juliusz Bardach, Bogusław Leśnodorski, Michał Pietrzak, Historia państwa i prawa polskiego, 1985, wyd. IV, Warszawa, s. 319 Wojciech M.