thumb|Japońska ulotka propagandowa kolportowana w celu zniechęcenia do walki lądujących na Filipinach żołnierzy amerykańskich thumb|Oddziały 185 Pułku Piechoty 40 Dywizji Piechoty chowają się za atakującymi czołgami M4 Sherman w czasie natarcia na japońskie pozycje na wyspie Panay 15 grudnia 1944 roku Amerykanie dokonali desantów morskich przy minimalnym oporze wroga na południowych plażach wyspy Mindoro, kluczowej lokalizacji w planowanych operacjach w Zatoce Lingayen, w celu wsparcia dużych desantów zaplanowanych na Luzon. 9 stycznia 1945 roku na południowym brzegu Zatoki Lingayen 6 Armia gen. Kruegera wylądowała z oddziałami pierwszego rzutu. Prawie 175 tys. żołnierzy wylądowało na plaży o długości 32 km w ciągu kilku dni. Dzięki silnemu wsparciu lotniczemu w ostatnim tygodniu stycznia siły te ruzszyły w głąb lądu, zdobywając lotnisko Clarka, 64 km na północny zachód od Manili.

Potem nastąpiły dwa kolejne desanty, jeden w celu odcięcia półwyspu Bataan i drugi, który obejmował zrzut spadochroniarzy na południe od Manili. Miasto zostało okrążone. 3 lutego 1945 roku elementy amerykańskiej 1 Dywizji Kawalerii zepchnęły wroga na północne obrzeża Manili, a 8 Pułk Kawalerii (zorganizowany jako piechota) przeszedł przez północne przedmieścia do samego centrum miasta.