Stanisław Borzyszkowski (ur. 13 listopada 1897 w Bindudze, zm. 28 października 1968 w Suszu) – żołnierz armii niemieckiej, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 13 listopada 1897 we wsi Binduga, w rodzinie Jakuba i Magdaleny z Prądzyńskich. W 1915 powołany do armii niemieckiej. W jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej. W październiku 1919 wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego i skierowany został do 64 pułku piechoty. Później przeniesiony do 16 dywizjonu artylerii ciężkiej, a od marca 1920 walczył w składzie 1 baterii 16 pułku artylerii polowej w wojnie polsko-bolszewickiej. W bitwie pod Terespolem, w czasie gwałtownego ataku Rosjan, pod silnym ostrzałem artylerii, kierował ogniem swoich baterii niszcząc nacierającego wroga. Za czyn ten został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu „Virtuti Militari”. W listopadzie 1920 awansował na podporucznika i skierowany został na kurs w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Rembertowie. 6 sierpnia 1921 na własną prośbę został przeniesiony do rezerwy. 29 stycznia 1932 prezydent RP nadał mu stopień porucznika z dniem z 2 stycznia 1932 i 4. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych artylerii.