Również ósmowieczna Lex Ripuria przewidywała grzywnę za niewydanie sprawiedliwego wyroku.
Schwabenspiegel z XIII wieku podnosiło temat obowiązku odszkodowania dla ofiary niesprawiedliwego wyroku. Constitutio Criminalis Carolina z 1532 wywodziła między innymi częściowy zakaz tortur i obowiązek powetowania szkód przez sędziego zarządzającego nie mających oparcia w prawie tortur. Artykuł 61 zarządza kary dla sędziów, którzy używają tortur niezgodnie z prawem Rzeszy. W Landrechcie Pruskim położono duży nacisk na konieczność wierności sędziego wobec idei sprawiedliwości i praworządności, sędzia niesprawiedliwy traktowany był zaś jako fałszerz.
Formuła Radbrucha jako narzędzie rozpoznania zbrodni sądowej Gustav Radbruch w artykule pt. „Ustawowe bezprawie i ponadustawowe prawo” podniósł temat konfliktu między samoistną wartością prawa pozytywnego a sprawiedliwością, jako formą prawa naturalnego. Wedle jego poglądu zaprezentowanego w powyższej formule, istnieje pewna bliżej nieokreślona granica, której przekroczenie, sprawia, że rażąco urągający ideom prawnonaturalnym akt prawa stanowionego, nie jest w istocie prawem i traci swoją moc.
Formuła ta wpłynęła na orzecznictwo w procesach prawników odpowiedzialnych za udział w degeneracji władzy sądowniczej w czasach III Rzeszy, a także znalazła zastosowanie w procesach strzelców z Muru Berlińskiego.
Przypisy
Kategoria:Prawo