Bitwa o Attu – bitwa stoczona w dniach 11–30 maja 1943 roku pomiędzy siłami Stanów Zjednoczonych, wspomaganymi przez kanadyjskie rozpoznanie lotnicze i myśliwce bombardujące, a wojskami Japonii na wyspie Attu u wybrzeży Alaski, część kampanii aleuckiej podczas wojny na Pacyfiku.

Ponad dwutygodniowe starcie zakończyło się, gdy ostatnia szarża banzai rozbiła się o amerykańskie linie, a większość japońskich obrońców zginęła w brutalnej walce wręcz. Była to jedyna bitwa lądowa II wojny światowej stoczona na terytorium USA i zarazem na kontynencie amerykańskim.

Tło sytuacyjne Strategiczne położenie wysp Attu i Kiska u wybrzeży Alaski oznaczało, że ich zdobycie mogło zapewnić kontrolę nad szlakami morskimi na północnym Oceanie Spokojnym. Japońscy planiści wierzyli, że kontrolowanie Aleutów zapobiegnie wszelkim możliwym atakom Amerykanów wyprowadzonym z Alaski. Podobnej oceny tej dokonał wcześniej amerykański generał Billy Mitchell, który powiedział przed Kongresem w 1935 roku: „Wierzę, że w przyszłości ktokolwiek będzie posiadał Alaskę, utrzyma pod kontrolą cały świat. Myślę, że jest to najważniejsze strategicznie miejsce na świecie”.