Park był ogrodzony i pieczołowicie pielęgnowany, służąc przede wszystkim powrotowi do zdrowia osób leczonych w zakładzie, zaś wierni mieli do niego wstęp jedynie w niedziele i święta po nabożeństwach.

Przyklasztorna parafia (erygowana w 1942 roku) rozwijała działalność wśród mieszkańców rozrastającej się Osady Jana. Dzięki hojności parafian przy wlocie do jaru prowadzącego do fontanny św. Jana Chrzciciela i Groty Lourdzkiej wybudowano dom parafialny z kilkoma salkami i obszerną kaplicą, oddany do użytku w 1948 roku. Był on miejscem działalności parafialnych organizacji katolickich, a po usunięciu religii ze szkół prowadzono tu katechezę dzieci i młodzieży. W kaplicy odbywały się nabożeństwa, spotkania z zapraszanymi prelegentami i spotkania grup oazowych, a w okresie stanu wojennego rozdzielano tu dary dla parafian przysyłane z Zachodu. Po przywróceniu nauczania religii w szkołach (od 1990 roku) dom parafialny zaczął podupadać, bowiem wciąż nie był własnością klasztoru, ani parafii. Wyburzono go po odzyskaniu majątku przez ojców kamilianów – pozostała po nim polana z wybrukowaną w 2000 roku platformą służącą organizacji festynów, na której stoją dwa kielichowate gazony.