Niewielkie zainteresowanie władz miejskich terenem parku było przyczyną postępującego niszczenia tego miejsca – zarastało ono samosiejkami i krzewami, a parkowe zabudowania i elementy małej architektury ulegały dewastacji. Pod koniec lat 80. XX wieku rozpoczęto budowę nowego kościoła na polu przylegającym do południowej części parku, nieznacznie pomniejszając obszar parku i gospodarstwa do ok. 5 ha. W 1998 roku władze miasta podjęły decyzję o zwróceniu całości założenia zakonowi wraz z budynkiem klasztoru i szpitala. W 1999 roku zmodernizowano część Parku, odnawiając m.in. Grotę Lourdzką oraz fontannę św. Jana Chrzciciela.
Część terenu Parku znajduje się w obrębie strefy buforowej chroniącej wpisaną w 2017 roku na Listę światowego dziedzictwa UNESCO kopalnię rud ołowiu, srebra i cynku wraz z systemem gospodarowania wodami podziemnymi w Tarnowskich Górach.
Flora Na terenie parku dominującym gatunkiem roślin drzewiastych jest lipa drobnolistna (21% drzewostanu), dużo jest także okazów robinii akacjowej (16%) i klonu zwyczajnego (13%). Najwyższymi drzewami w parku są jednak buki, osiągające średnio 25 m wysokości;