Sąd Najwyższej Instancji – najwyższy organ rozstrzygający Królestwa Polskiego ustanowiony 21 września 1815 na mocy postanowienia Tymczasowego Rządu Królestwa Polskiego określającego strukturę sądownictwa najwyższego na terytorium Królestwa Polskiego. Organ ten posiadał uprawnienia do ostatecznego rozstrzygania w sprawach cywilnych w trybie kasacyjnym. W 1826 został podzielony na dwa wydziały. Został zlikwidowany ukazem carskim z 1841. W miejsce Sądu Najwyższej Instancji utworzono IX i X Departament Senatu Rządzącego.
Skład Sąd Najwyższej Instancji tworzyli zasiadający w Senacie Królestwa Polskiego kasztelanowie i wojewodowie, a także sędziowie, pisarze, mecenasi oraz archiwista. Skład orzekający liczył 7 osób, z czego co najmniej 4 musiało być senatorami.
Skargi kasacyjne Przyczyną złożenia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższej Instancji było naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Odwołanie do sądu następowało w przypadku: