Poszycie burtowe lotniskowca nie sięgało pokładu lotniczego. Pokład lotniczy wraz z hangarem był po raz pierwszy nadbudowany na kadłubie i nie będąc jego częścią składową nie uczestniczył w wytrzymałości konstrukcyjnej. Pokład lotniczy pokryty był klepką drewnianą i miał wymiary 228,6 × 24,4 m (po zmodernizowaniu i przedłużeniu w 1943 roku). Pojedynczy hangar miał wymiary 152 × 21 × 5,5 m. Rozgrzewanie silników samolotów odbywało się w hangarze, co powodowało ulatnianie się oparów benzyny i spalin, w związku z tym ściany boczne hangaru pozostawiono w znacznym stopniu nie obudowane.
Początkowo planowany gładki pokład lotniczy w trakcie budowy został przekonstruowany i przy prawej burcie zbudowano wyspę nadbudówek, co zwiększyło znacznie planowaną wyporność. Wyspa nadbudówek była wąska i miała pochyłą ścianę przednią. Posiadała dwupoziomowy pomost. Na trójnożnym maszcie umieszczono kilka reflektorów oświetlających pokład lotniczy.
Jeszcze jedną cechą charakterystyczna tego lotniskowca były trzy dźwigi ustawione po każdej burcie (w toku modernizacji część z nich zdemontowano), które mogły być użyte do podnoszenia licznych łodzi oraz wodujących obok kadłuba wodnosamolotów. W toku jego modernizacji zamontowano także katapulty lotnicze.